logo
titel

Een kleine fout?

Verantwoording

Er zijn veel mensen in ons land betrokken geraakt bij - ťn geschaad door - de problematiek van incest-'herinneringen' die tijdens en vaak ook onder impuls van psychotherapie door volwassen patiŽnten worden 'hervonden': ouders, kinderen, kleinkinderen en verdere familie; hulpverleners en wetenschappers; overheden en koepels van therapeuten; allen die er in de geestelijke gezondheidszorg mee te maken hebben.

Als ouders die zelf ten onrechte zijn beschuldigd, zijn wij (nog steeds) verontwaardigd over veel theorieŽn en werkwijzen in de geestelijke gezondheidszorg; en over het gebrek aan toezicht door overheidsinstanties. Onze volwassen kinderen zijn opgezadeld met een onjuiste oorzaak voor de geestelijke stoornis waaraan ze onmiskenbaar lijden - en dus met een verkeerde behandeling -, en wij krijgen daar als de ouders de schuld van. Net zoals de ouders van autisten en schizofrenen vroeger - eveneens volkomen ten onrechte - de schuld kregen van die stoornissen bij hun kinderen.

In 'Een kleine fout?' doen wij verslag van onze soms moeizaam verlopen werkzaamheden van de afgelopen drie jaar.

Subjectief? Zeker: wij zijn tenslotte rechtstreeks 'partij'. Al worden we door therapeuten niet serieus genomen; zelfs niet als 'ervaringsdeskundigen', terwijl ieder van ons toch 15-20 jaar opvoederervaring achter de rug heeft. Dat maakt ons evenwel niet - zeker niet 'bij voorbaat' - minder geschikt om deel te nemen aan de discussie over alle wetenschappelijke, maatschappelijke en vooral menselijke aspecten van deze tragische problematiek.

Wij brengen dit rapport met onze ervaringen uit ter informatie van alle betrokkenen 'in het veld', waar de verantwoordelijken de hoogst noodzakelijke verbeteringen in de theorieŽn en werkwijzen rond deze ernstige problematiek moeten bewerkstelligen.

Want de waanzin gaat nog steeds door.


Volgende >>